homeColumn
Bep was oud, 92 jaar.
Ik was betrekkelijk jong, 47 jaar.
Toen we elkaar leerden kennen, was zij de 70-jarige patiënt met weinig gezondheidsproblemen en was ik de jonge dokter die 70 jaar onnoemelijk oud vond.
We woonden in hetzelfde hofje.
Zij was dus ook de oude buurvrouw die altijd zwaaide en tuk was op een praatje.
Dat deed ze met veel buren.
Naarmate ze ouder werd, kreeg de dokter het drukker.
Ze had wat artrosepijn hier en daar, vocht in de benen, en later atriumfibrilleren tegen hartfalen aan.
Maar er zijn ergere ziektes dan ik heb, zei ze.
Ze vond…
