Daan Notermans

Artikelen

Korst met erytheem en koorts

Diagnose à vue

Een 42-jarige vrouw met een blanco voorgeschiedenis bezoekt de huisartsenpost met sinds 3 dagen bestaande koorts, hoofdpijn en een rode, pijnlijke macula op het rechteronderbeen, met een ipsilaterale inguinale lymfeklierzwelling. De huisarts vermoedt een bacteriële huidinfectie en start orale behandeling met amoxicilline/clavulaanzuur.
Drie dagen later komt de patiënt bij haar eigen huisarts vanwege aanhoudende koorts en uitbreiding van de laesie, met nu een centrale delle en een zwarte crusta (foto). De patiënt woont in een bosrijke omgeving in het midden van het land. Zij heeft geen teken- of insectenbeet opgemerkt, had geen contact met dieren en is niet recent in het buitenland geweest.
Laboratoriumonderzoek toont een verhoogd CRP (133 mg/l), neutrofiele granulocytose (8,2 x 109/l) en een lichte stijging van de transaminasen (ALAT 92 U/l).
Omdat het klinisch beeld niet verbetert tijdens de behandeling met amoxicilline/clavulaanzuur, overlegt de huisarts met een arts-microbioloog.
Wat is je diagnose?
MRSA-verspreiding is ook een probleem buiten zorginstellingen

Beschouwing

Meticillineresistente Staphylococcusaureus (MRSA) zou vooral een ziekenhuisbacterie zijn, maar wordt ook geregeld buiten het ziekenhuis opgelopen (community-acquired (CA-)MRSA). In de afgelopen jaren vonden er meerdere aanzienlijke MRSA-uitbraken plaats in de samenleving. Een infectie met CA-MRSA kan ernstig verlopen, met onder andere abcesvorming of necrotiserende pneumonie. S. aureus blijkt geregeld resistent tegen fusidinezuur, de eerstekeusbehandeling bij impetigo, en inadequate behandeling leidt tot verdere verspreiding van MRSA. Huisartsen kunnen helpen om MRSA-uitbraken te signaleren en af te remmen.
Erysipeloïd na contact met geïnfecteerd pluimvee

Casuïstiek

Erysipeloïd, ook wel visroos of vlekziekte genaamd, is zeldzaam, maar komt als beroepsziekte nog steeds voor. De oorzaak van deze aandoening is de bacterie Erysipelothrix rhusiopathiae, die we vinden in zoogdieren, vogels, reptielen en vissen. Huisartsen zullen het ziektebeeld moeten herkennen, gezien het belang van tijdige behandeling.