27 artikelen over "Persoonsgerichte zorg"

Bijna 6 miljoen mensen in Nederland hebben ten minste 2 chronische aandoeningen en dat aantal wordt de komende jaren nog groter. Dit heeft gevolgen voor de zorg. Die moet meer geïntegreerd en persoonsgericht worden verleend en daar zijn huisartsen inmiddels volop mee bezig. Maar merken hun patiënten daar al iets van? Is de huisartsenzorg volgens hen voldoende persoonsgericht? In dit artikel bespreken we de Nederlandse uitkomsten van het PaRIS-onderzoek, waarbij patiënten een vragenlijst invulden over hun ervaringen met de huisartsenzorg. Deze vergeleken we met 3 vergelijkbare landen.

Voor de gemiddelde patiënt is de zorg goed georganiseerd. Maar wie van dat gemiddelde afwijkt, loopt snel tegen problemen aan. Dat geldt bijvoorbeeld voor mensen met obesitas of met een migratieachtergrond, maar ook voor vrouwen: zorg en onderzoek zijn nog altijd sterk op de man gericht. Het is belangrijk dat huisartsen gezondheidsverschillen signaleren en actief aan de orde stellen bij bijvoorbeeld beleidsmakers, stelt hoogleraar huisartsgeneeskunde Hedwig Vos.

Alana Helberg-Proctor denkt dat veel artsen zeker oog hebben voor inclusie en diversiteit maar vindt dat we heel voorzichtig moeten zijn met hoe we daarmee omgaan. We moeten zorgen dat we niet terugvallen naar de rassenleer en het gebruiken van zeer problematische raciale categorieën en ons vooral bewust zijn van relevante biologische verschillen zonder ons blind te staren op het concept ras.

In haar oratie Kleuren buiten de lijnen uit hoogleraar huisartsgeneeskunde Dorien Zwart haar bezorgdheid over de houdbaarheid van ons zorgstelsel. En over de taaiheid als het gaat om hervorming ervan. Hervorming die broodnodig is om bij de bedoeling te blijven: goede kwaliteit van zorg bieden voor alle burgers in Nederland.

Huisartsenzorg is vaak persoonsgericht, maar nog niet altijd inclusief. Patiënten in kwetsbare posities (door een taalbarrière, beperkte gezondheidsvaardigheden, sociale problemen, culturele verwachtingen) krijgen niet altijd de zorg die past bij hun vragen, behoeften en wensen. Dit veroorzaakt ongelijkheid in de zorg en mogelijk ook gezondheidsverschillen. De auteur doet in dit opiniestuk een aantal concrete suggesties om inclusieve persoonsgerichte zorg te bevorderen.

Persoonlijke continuïteit, het hebben van een vaste huisarts die je kent en volgt, is een van de pijlers van de Nederlandse huisartsenzorg. Om de persoonlijke continuïteit in de huisartsenpraktijk te helpen verbeteren hebben we TOOL-kit ontwikkeld, een gereedschapskist met 34 strategieën. Uit ons onderzoek blijkt TOOL-kit goed aan te sluiten bij de dagelijkse praktijk, maar we konden geen verbetering van de persoonlijke continuïteit op patiëntniveau aantonen. Hoge werkdruk en personeelstekort – versterkt door de ten tijde van het onderzoek heersende coronapandemie – en de toepassing van een minder geschikte uitkomstmaat zouden dit kunnen verklaren.