Sophie Ansems

Huisartsen moeten regelmatig beslissen of aanvullend onderzoek (AO) nodig is bij kinderen met aanhoudende aspecifieke klachten. Een balans tussen onder- en overdiagnostiek is essentieel om zowel gemiste diagnoses als onnodige onderzoeken, angst en kosten te voorkomen. Dit kwalitatieve onderzoek bekeek de beweegredenen van huisartsen om wel of geen AO in te zetten bij kinderen, en vond dat de besluitvorming een complexe afweging is tussen medische en psychosociale factoren, het managen van het consult en efficiënt gebruik van middelen. Huisartsen kunnen dit keuzeproces voor AO optimaliseren door helder te communiceren met patiënten, extra consulttijd in te plannen en zich bewust te zijn van overdiagnostiek en de kosten van AO.

Huisartsen zien regelmatig kinderen met chronische buikklachten. Huisartsen kunnen de meeste van deze kinderen heel goed onderzoeken en behandelen. Ze moeten dan wel in staat zijn ernstige organische aandoeningen tijdig te herkennen zonder het kind te belasten met onnodig aanvullend onderzoek. Hoe dat kan, laten we zien aan de hand van nieuwe inzichten uit de literatuur in aanvulling op de NHG-Standaard. De 4 hoekstenen van de eerstelijnszorg aan kinderen met functionele buikklachten zijn: neem de tijd, geef uitleg op maat, behandel symptomatisch en bied goede follow-up.