121 artikelen over "Diagnostiek"

Steeds meer patiënten bekijken hun diagnostische testuitslagen online, vaak voordat zij hun huisarts spreken. Deze groeiende transparantie biedt kansen, maar legt ook een kwetsbare plek bloot: diagnostische informatie zonder context blijkt voor veel patiënten moeilijk te duiden. Door de overvloed aan medische informatie in patiëntportalen en via zelftesten worden patiënten steeds vaker geconfronteerd met uitslagen die vragen oproepen. Zo ontstaat een paradox: digitale inzage zou de huisarts moeten ontlasten, maar leidt in de praktijk ook tot extra vragen en contactmomenten. Dit artikel beschrijft hoe patiënten diagnostische informatie verwerken en hoe de huisarts testuitslagen in patiëntportalen begrijpelijker kan presenteren.

Borstkanker is met circa 16.000 nieuwe diagnoses per jaar de meest voorkomende kanker bij Nederlandse vrouwen. Tijdige herkenning is cruciaal: de relatieve vijfjaarsoverleving daalt van 99% in stadium I naar 31% in stadium IV (uitgezaaide kanker). Ondanks de veelal vroegtijdige diagnose overlijden jaarlijks meer dan 3000 vrouwen aan de gevolgen van borstkanker. Diagnostische vertraging kan in elke fase ontstaan onder invloed van psychosociale, culturele en systeemfactoren. Dit kan gevolgen hebben voor de prognose, behandeling en kwaliteit van leven. Een systematisch overzicht van de multifactoriële determinanten van deze vertraging in hoge-inkomenslanden ontbreekt. In dit verkennende literatuuronderzoek brengen wij deze factoren in kaart met het ecologisch model van Bronfenbrenner. Dit biedt huisartsen handvatten om risicofactoren voor vertraging te herkennen en tijdige diagnostiek te bevorderen.

Longembolie diagnosticeren in de huisartsenpraktijk blijft lastig door aspecifieke symptomen en het risico op onder- en overdiagnostiek. Hoewel de Wells-regel uit de oude NHG-Standaard houvast biedt, passen huisartsen deze beslisregel niet altijd correct toe met alsnog veel verwijzingen tot gevolg. Het YEARS-algoritme, een vereenvoudigde beslisregel met slechts 3 klinische items en een variabele D-dimeer-afkapwaarde, wordt in ziekenhuizen al langer gebruikt. Dit onderzoek laat zien dat huisartsen met het YEARS-algoritme onnodige verwijzingen kunnen beperken, zonder verlies aan veiligheid.

Het stellen van de diagnose dementie is een complex en dynamisch proces, waarbij huisartsen geregeld de uiteenlopende belangen van de patiënt, naasten, zorgverleners en maatschappij moeten afwegen. Daarnaast hebben ze vaak te kampen met gebrek aan tijd en expertise. Wij hebben gekeken welke overwegingen huisartsen tijdens dit proces moeten maken. Ook brachten we de ethische dilemma’s in kaart die ten grondslag liggen aan de beslissingen die huisartsen samen met de patiënt en de naasten maken.

Dementie is een klinische diagnose die vaak gesteld kan worden in de eerste lijn, maar toch verwijzen huisartsen veel oudere patiënten met geheugenklachten naar geheugenpoliklinieken. Huisartsen vermelden in hun verwijsbrief vaak al belangrijke diagnostische informatie en dementiecriteria, zo bleek uit ons onderzoek naar verwijsbrieven naar een academische geheugenpolikliniek. Ook zagen we dat de diagnose bij veel patiënten op de geheugenpoli zonder aanvullend onderzoek gesteld wordt. Dit lijkt erop te wijzen dat huisartsen de diagnose dementie vaker zelf kunnen stellen.