140 artikelen over "PEARLS"

Colchicine is vooral bekend als middel bij jicht, maar kan door de ontstekingsremmende werking mogelijk ook bij atherosclerose een gunstig effect hebben. Een cochranereview laat zien dat toevoeging van colchicine aan de gebruikelijke behandeling bij patiënten met hart- en vaatziekten de kans op een recidief hartinfarct of beroerte verlaagt. Wel geeft colchicine vaker milde en voorbijgaande maag-darmklachten. Of en bij welke patiënten colchicine een plaats heeft bij de secundaire preventie van hart- en vaatziekten, moet bij een toekomstige richtlijnherziening blijken.

Er bestaan meerdere dieetvormen om lichaamsgewicht te verliezen. Een recente netwerkmeta-analyse vergeleek meerdere vormen van intermitterend vasten met continue energierestrictie (CER) en met eten zonder restricties. Uit deze analyse blijkt dat bij een mediane duur van 12 weken een klein gewichtsverlies werd bereikt bij intermitterend vasten en bij CER, vergeleken met eten zonder restricties.

Hoewel de NHG-Standaard Cardiovasculair risicomanagement en het Kennisdocument Bloeddrukverlagende middelen richting geven aan de behandeling van bloeddruk bij ouderen, blijft het voor huisartsen en POH’s nog geregeld de vraag hoe streng ze moeten zijn (met welke streefwaarde). Een recent geüpdatete cochranereview concludeert dat conventionele lagere streefwaarden (140/90 mmHg of lager) voor 65-plussers effectiever zijn in het verlagen van het risico op hart- en vaatziekten, en dan met name een beroerte, zonder dat deze het risico op bijwerkingen verhogen. Voor personen van 80 jaar en ouder en personen die kwetsbaar zijn is er echter nog onvoldoende bewijs.

Jeuk in de palliatieve fase kan zeer hinderlijk zijn en de kwaliteit van leven ernstig verstoren. Er zijn weliswaar behandelingen, maar over de werkzaamheid bestaat nog veel onduidelijkheid. In een geüpdatete cochranereview onderzochten de auteurs de doelmatigheid van verschillende medicamenten tegen jeuk in een palliatieve setting. Ze vonden bewijs dat GABA-analogen (gabapentine en pregabaline) bij uremie door chronisch nierfalen een forse vermindering van de jeuk geven. Onderzoek naar de medicamenteuze behandeling van jeuk bij maligniteiten is nog steeds zeer beperkt.

Er zijn diverse niet-operatieve opties voor de behandeling van het carpaletunnelsyndroom (CTS). In een recente cochrane­review zijn de voor- en nadelen van spalken onderzocht in vergelijking met geen behandeling of andere niet-chirurgische behandelingen. Het onderzoek laat zien dat er onvoldoende bewijs is om te concluderen of spalken gunstig is bij CTS.

Urine-incontinentie (UI) treft 25% van alle vrouwen en heeft een grote impact op de patiënt en maatschappij. De belangrijkste types UI zijn stress (SUI), urgency (UUI) en de gemengde vorm (MUI). Er bestaan veel conservatieve behandelmogelijkheden, zoals leefstijladviezen, bekkenbodemspieroefeningen, blaastraining en behandeling met hulpmiddelen (pessarium). Deze grote variatie aan behandelmogelijkheden bij de UI-types heeft geleid tot een groot aantal, deels overlappende, cochranereviews. Onlangs verscheen hiervan een totaaloverzicht.

Bij de behandeling van lagerugpijn schrijven huisartsen vaak pijnmedicatie voor, zoals paracetamol, NSAID’s en opioïden. Uit een recente cochranereview blijkt dat het effect van de meeste pijnstillers beperkt of zelfs afwezig is. Op basis van de review en recenter onderzoek kunnen we verder concluderen dat er bij de behandeling van aspecifieke lagerugpijn geen plaats meer is voor opioïden.

Hoewel lokale corticosteroïden al ruim 50 jaar bij eczeem worden toegepast, is er twijfel over het optimale gebruik ervan. Een cochranereview van afgelopen jaar laat zien dat een matig of krachtig corticosteroïd (klasse 2 of 3) voor de lokale behandeling van een opvlamming van matig tot ernstig eczeem waarschijnlijk effectiever is dan een mild cortico­steroïd. Mogelijk zijn een- en tweemaal daags smeren even effectief. Om een opvlamming te voorkomen, is het gebruik van een krachtig lokaal corticosteroïd gedurende 2 opeenvolgende dagen per week (weekendtherapie) effectiever dan geen gebruik van een lokaal corticosteroïd.

Medicamenteuze bloeddrukverlaging vermindert het risico op cardiovasculaire aandoeningen. Internationaal is er echter discussie over de optimale streefwaarde en het nut van antihypertensiva als primaire preventie bij lichte en matige hypertensie. In een recente meta-analyse bleek verlaging van de systolische bloeddruk (SBD) met 5 mmHg het risico op een cardiovasculair event (CVE) met 10% te verminderen, ongeacht het niveau van beginbloeddruk, cardiovasculaire voorgeschiedenis (CVG) en leeftijd. Het cardiovasculaire risico van het individu zou dus leidend moeten zijn bij beslissingen over medicamenteuze bloeddrukverlaging.

Een lumbaalsacraal radiculair syndroom (LRS) kan zeer pijnlijk en hinderlijk zijn. Het is de vraag wat dan de beste behandeling is. De auteurs van deze herziene cochranereview vergeleken het effect van epidurale corticosteroïd-injecties met epidurale placebo-injecties bij patiënten met LRS-klachten. Zij vonden weinig nieuw ondersteunend bewijs voor het toedienen van epidurale corticosteroïd-injecties.

Bij de start van een behandeling met insuline is NPH-insuline het middel van voorkeur, maar in de praktijk kiezen huisartsen toch vaak voor een langwerkend insulineanaloog. De langere werkingsduur en minder piekwerking van de insuline zouden leiden tot een betere regulatie en minder hypoglykemieën. De auteurs van een cochranereview vergeleken daarom NPH-insuline met de langwerkende insulineanalogen. Het totaal aantal hypoglykemieën was weliswaar lager bij de langwerkende insulineanalogen, maar er werd geen verschil aangetoond voor ernstige hypoglykemieën.

De bloeddruk is een van de belangrijkste behandelbare risicofactoren bij de preventie van hart- en vaatziekten, maar de optimale streefwaarde blijft een discussiepunt. In een recente cochranereview onderzochten de auteurs of een strengere streefwaarde (≤ 135/85 mmHg) beter is dan een wat minder strenge streefwaarde (140-160/90-100 mmHg). De auteurs vonden weinig tot geen verschil in mortaliteit, en ook niet voor ernstige bijwerkingen of cardiovasculaire events. Hun conclusie luidt dat er onvoldoende bewijs is om strengere streefwaarden te hanteren.