Main content

Glucosamine en chodroïtine bij artrose

Glucosamine en chondroïtine werken niet, hoewel... misschien tóch wel. Kort samengevat is dit de conclusie van een groot onderzoek naar de effectiviteit van twee voedingssupplementen onder patiënten met artrose. De onderzoekers verdeelden ruim drieduizend proefpersonen in maar liefst vijf groepen: celecoxib, chondroïtine, glucosamine, de combinatie chondroïtine en glucosamine, en placebo. Het eerste wat opviel was de grote respons in de groep placebogebruikers. Zij deden het aan het einde van het onderzoek op vrijwel alle onderzochte punten een stuk beter. Uiteraard wordt het dan moeilijk om met een (verondersteld werkzaam) geneesmiddel nóg betere resultaten te boeken. Dat lukte voor de gehele onderzoeksgroep dan ook alleen celecoxib. Opvallend waren echter de resultaten van de subgroepanalyse. Bij degenen met matige of ernstige klachten deed de combinatie van chondroïtine en glucosamine het op veel vlakken wél goed, en zelfs beter dan celecoxib. Omdat er veel mensen met relatief milde klachten in het onderzoek zaten, werd het effect van de combinatie van chondroïtine en glucosamine verdund. De conclusie moet dan ook luiden dat het effect niet is aangetoond, maar dat ook niet gezegd kan worden dat het níet werkt. Zijn we met dit onderzoek dan niet veel verder gekomen? Toch wel. Het is belangrijk om voedingssupplementen goed te onderzoeken. We mogen de mogelijke werkzaamheid van chondroïtine en glucosamine bij mensen met matig-ernstige artroseklachten niet zomaar negeren. Net zo min als de mogelijke werkzaamheid van bijvoorbeeld Sint-Janskruid bij depressie of bèta-sitosterol bij bemoeilijkte mictie. En we moeten de potentiële bijwerkingen bestuderen. Twee of drie degelijke onderzoeken gevolgd door een goede meta-analyse kunnen – net als bij ‘gewone’ geneesmiddelen – het antwoord geven. Helaas garandeert dat nog geen duidelijkheid in de winkel. Daar treft men een grote variatie aan van doseringen en vermengingen met andere, al dan niet werkzame bestanddelen. Zodat men bij de kassa nog niet weet of men er goed aan doet de centen eraan te wagen. (RN)