Nieuws

Anticoagulantia bij atriumfibrilleren met aanwijsbare oorzaak

Gepubliceerd
10 januari 2018
Atriumfibrilleren (AF) de novo komt nogal eens voor tijdens een acute ziekte om vervolgens ook weer spontaan te verdwijnen. Er bestaat discussie over de voordelen van het gebruik van anticoagulantia in het voorkómen van CVA bij deze vorm van ‘secundair’ AF. Een recent Canadees onderzoek laat geen verschil zien in risico op een CVA bij wel of geen gebruik van antistolling.
0 reacties

Canadese wetenschappers bestudeerden de ziekenhuisregistraties van patiënten van ≥ 65 jaar in Quebec. Zij includeerden patiënten met AF de novo tijdens een ziekenhuisopname voor acuut coronair syndroom, acute pulmonale ziekte of sepsis. Zij selecteerden 2304 patiënten, gemiddeld 78 jaar oud en met gelijke man-vrouwverdeling. Het merendeel van de patiënten had een sterk verhoogd trombo-embolisch en bloedingsrisico. Na ontslag uit het ziekenhuis gebruikten 807 patiënten langdurig anticoagulantia (90% vitamine-K-antagonisten/VKA). Het onderzoek liet geen verschil zien in het optreden van een CVA over een periode van 3 tot 3,5 jaar follow-up tussen degenen die wel of geen anti-stollling kregen, maar er waren wel aanwijzingen voor een verhoogd risico op bloedingen (hazard ratio 1,72; 95%-BI 1,23 tot 2,39).

Ondanks de beperkingen (selectiebias, ‘competing risks’, beperkte steekproefgrootte voor de uitkomst CVA) zijn de uitkomsten van dit onderzoek interessant. Moeten artsen secundair AF op dezelfde manier behandelen als primair AF, of moeten ze wachten met anticoagulantia tot AF zich ook voordoet zonder een uitlokkende factor, in de wetenschap dat dit bij zo’n 50% het geval zal zijn? Het Canadese onderzoek weerspreekt dit, terwijl eerder onderzoek (Framingham) wel in die richting wijst. De richtlijnen van het NHG en de Europese, cardiologische richtlijnen geven hierover evenmin duidelijk advies. De Amerikaanse, cardiologische richtlijnen adviseren wel anticoagulantia te starten, waarbij de arts het risicoprofiel en de episodeduur van AF moet meewegen. Wij zijn geneigd dit advies te volgen, zeker bij een patiënt met een goede levensverwachting en acceptabel bloedingsrisico. In andere gevallen doet de huisarts er verstandig aan om het anticoagulantiabeleid multidisciplinair en met de patiënt af te stemmen.

Quon MJ, et al. Anticoagulant use and risk of ischemic stroke and bleeding in patients with secondary atrial fibrillation associated with acute coronary syndromes, acute pulmonary disease, or sepsis. JACC: Clinical Electrophysiology 2017 [epub ahead of print].

Reacties

Er zijn nog geen reacties

Verder lezen