Jarenlang kwam ze bij me op het spreekuur, bijna altijd samen met haar wat trieste man. Chronische pijn en onbehandelbare depressies maakten haar leven ondraaglijk. De consulten duurden eindeloos. Haar partner, die duidelijk zielsveel van haar hield, steunde haar in alles, ook in haar euthanasiewens die uiteindelijk vervuld werd via de Levenseinde Kliniek. Drie maanden na haar overlijden zat hij weer voor me. Onherkenbaar, stralend van geluk: hij was verliefd, ik verbaasd en dacht heel even: moet hij niet rouwen?