Tasja de Koning

Jarenlang kwam ze bij me op het spreekuur, bijna altijd samen met haar wat trieste man. Chronische pijn en onbehandelbare depressies maakten haar leven ondraaglijk. De consulten duurden eindeloos. Haar partner, die duidelijk zielsveel van haar hield, steunde haar in alles, ook in haar euthanasiewens die uiteindelijk vervuld werd via de Levenseinde Kliniek. Drie maanden na haar overlijden zat hij weer voor me. Onherkenbaar, stralend van geluk: hij was verliefd, ik verbaasd en dacht heel even: moet hij niet rouwen?

‘Mag mijn moeder een foto maken?’ vraagt hij vrolijk. Zijn moeder scharrelt rond in de behandelkamer op zoek naar een plek met goede lichtinval.

Hij mompelt iets onsamenhangends. De 76-jarige man komt voor zijn bloeddruk, maar wil het duidelijk over iets anders hebben. ‘Vertel’, zeg ik. ‘Sinds ik ben gestopt met die tamsulosine, heb ik eindelijk weer wat leven in mijn kruis. Nu lek ik weer een beetje. Maar liever dat dan een dood kruis.’ Met trots vertelt hij over zijn nieuwe vriendin. Zijn ogen glimmen en ik versta hem steeds beter.

‘Daar is ze weer,’ zucht de assistent van de huisartsenpost. Als laatste zit ze in de wachtkamer, met haar linkerarm in een dik verband. Ik roep haar binnen. Het is erger dan ik dacht. Vier verse, wijkende wonden, tussen talrijke oude littekens.

‘Oh nee, daar komt die vraag weer. Ik voel hem aankomen.’ De vrouw tegenover me ziet er ongelukkig uit en heeft zojuist een scala aan klachten opgesomd: moe, onrustig slapen, concentratieproblemen en hoofdpijn. Zo onbevooroordeeld mogelijk pers ik het eruit: ‘Wat zou u willen vragen over deze klachten?’ Ze kijkt me hoopvol aan en antwoordt: ‘Ik wil oestrogenen, in een spray. Wel bio-identiek, hoor.’

Wanneer gaat eindelijk die bel en is de les voorbij? Haar vingers trillen. Ze moet die Strawberry Ice proeven.

‘Hoe bevalt de GLI?’, vraag ik haar. Ze kijkt teleurgesteld. ‘Ik had gehoopt op steun vanuit een gemotiveerde groep, maar niemand zegt iets. Ze zitten stil te wachten tot het jaar voorbij is, tot ze hun recept kunnen halen.’ Mijn patiënt is een van de weinigen die geen medicijnen wil. De pr-machine van de farmacie doet zijn werk.

Het is nacht. Naast me zit een energieke vrouw aan het stuur. Ze draagt een blauw met geel pak. Ze rijdt ons vloeiend van het ene naar het andere adres. We zijn lekker bezig. Ik trek wat gereedschap uit mijn dokterstas en daarna drukt zij weer op het gaspedaal. We betreden het huis van een dementerende dame van 86 jaar.

Onderuitgezakt zit hij voor mijn bureau. Hij is een jaartje of 45 en zijn ronde buik, waarover een dun laagje stof, staat op knappen. Ik speel mijn guilty pleasure gokspel: BMI van 32?

Een snoepreisje naar Tanzania helpt niet als we echt willen zorgen voor de gezondheid van de allerarmsten, vindt columnist Tasja de Koning. Maar hoe zit het dan met de uitwisselingsstudent die bij haar heeft gelogeerd en die ze met haar benzineauto naar Schiphol brengt?

Daar zit ze, heel trots, iets meer dan een meter boven de grond. Haar witte, broze haren wapperen in de wind, weerkaatsen het zonlicht dat schittert tussen het groen. Haar beentjes bungelen onder haar kromme romp. Stevig klampt ze zich vast aan een dikke, knoestige tak. Ze giechelt als een meisje, waardoor haar rimpels dieper worden. Ze heeft het gehaald! Helemaal op eigen kracht is ze in deze boom geklommen.