5 artikelen over "Column"

'Dat beloof ik.' Tien jaar geleden sprak ik deze woorden uit. De vraag is of de artseneed anno 2026 nog volstaat.

Terwijl ze traag op de onderzoeksbank klautert, vertelt ze dat ze 8 keer per nacht uit bed moet om te plassen, dat het poepen niet lukt en onthouden al helemaal niet. Ik heb met haar te doen en pak haar trillende hand om te helpen. ‘Bent u wel eens blootgesteld aan bestrijdingsmiddelen?’ Ze antwoordt: ‘Als kind speelde ik elke zomer op een boerderij. Wat daar allemaal werd gespoten weet ik niet.’

Op een regenachtige zondagochtend heb ik 1 van mijn eerste diensten. Mijn opleider bereidt mij alvast voor. Waar we doordeweeks oog hebben voor het sociale plaatje, gaan we het tijdens deze dienst anders doen. Vandaag behandelen we alleen ‘echte’ spoed. Geen spoed? Dan laten we het liggen voor de eigen huisarts.

Jarenlang kwam ze bij me op het spreekuur, bijna altijd samen met haar wat trieste man. Chronische pijn en onbehandelbare depressies maakten haar leven ondraaglijk. De consulten duurden eindeloos. Haar partner, die duidelijk zielsveel van haar hield, steunde haar in alles, ook in haar euthanasiewens die uiteindelijk vervuld werd via de Levenseinde Kliniek. Drie maanden na haar overlijden zat hij weer voor me. Onherkenbaar, stralend van geluk: hij was verliefd, ik verbaasd en dacht heel even: moet hij niet rouwen?

Een nieuw jaar! Een nieuwe ronde, nieuwe kansen. Privé, maar vooral ook op het werk. Hoe houden we het huisartsenbestaan dit jaar leuk en hoe blijven we in balans? In een tijd met doorgeslagen privacyregels, verzekeraars die op onze stoel lijken te zitten en een minister die denkt dat AI de administratie gaat doen. Heeft het nog zin om te reflecteren op 2024 en een plan te maken voor 2025?