86 artikelen over "Gewicht"

Nederlands onderzoek toont aan dat het meten van de buikomvang een screeningstool kan zijn voor een verhoogd cardiovasculair risico bij een BMI < 30. Het blijkt dat huisartsen deze omvang slechts sporadisch meten.

Een observationeel onderzoek toont aan dat huisartsen de body mass index (BMI) bij minder dan 1 op de 3 volwassenen registreren. Ze doen dit vooral bij ouderen en mensen met chronische aandoeningen. Ook de diagnosen overgewicht en obesitas worden slechts beperkt geregistreerd.

Stressvolle gebeurtenissen zijn geassocieerd met een toename van de buikomvang. Dat is de conclusie van een Nederlands cohortonderzoek. Bij lager opgeleiden gold dit ook voor BMI.

In de eerste lijn wordt gewichtsverlies vaak als maat genomen voor (risico op) ondervoeding. Bij ouderen is gewichtsverlies echter een minder goede maatstaf om (risico op) ondervoeding vast te stellen dan het korte screeningsinstrument MNA-SF. Dat blijkt uit een recent diagnostisch onderzoek.

Gewichtsverlies is gerelateerd aan de preventie en het in remissie raken van diabetes type 2 (DM2). Kan intermitterend vasten daarbij een rol spelen? Leidse onderzoekers voerden een systematisch literatuuronderzoek uit om het effect daarvan bij patiënten met DM2 in kaart te brengen. Zij concluderen dat intermitterend vasten niet beter is dan een continue calorierestrictie en dat de keuze voor een bepaald dieet patiëntgebonden moet zijn.

Steeds meer kinderen zijn te zwaar of zelfs obees. Dat leidt tot diverse gezondheidsproblemen, zowel op de korte als op de lange termijn. Huisartsen hebben een belangrijke rol in het signaleren en begeleiden van kinderen met overgewicht. Hoe kunnen ze die rol het best invullen? H&W publiceerde hierover recent een artikel van Marienke van Middelkoop et al.

Kinderen en adolescenten met overgewicht ervaren daarvan somatische, psychologische en sociale gevolgen. Recent Nederlands onderzoek laat zien dat zij meer lichamelijke klachten hebben dan hun leeftijdsgenoten met een gezond gewicht en dat die klachten bijdragen aan een lagere kwaliteit van leven. De klachten leiden echter niet tot frequenter spreekuurbezoek, wat signalering door de huisarts bemoeilijkt.

De gestopte roker kampt vaak met gewichtstoename, gemiddeld 2 tot 3 kg in het eerste jaar. Kennis van dit fenomeen kan patiënten ervan weerhouden een stoppoging te ondernemen of kan zorgen voor een terugval. De auteurs van deze cochranereview keken daarom naar interventies om gewichtstoename na stoppen met roken te verminderen. De kwaliteit van het huidige bewijs leidt echter niet tot nieuwe aanbevelingen.

Onbedoeld gewichtsverlies wordt vaak gezien als alarmsymptoom voor kanker, maar kan ook wijzen op aandoeningen als hartfalen, COPD of stress en blijft in een kwart van de gevallen onverklaard. De voorspellende waarde van alleen gewichtsverlies voor kanker is laag en aanvullend onderzoek is vooral geïndiceerd wanneer gewichtsverlies samengaat met orgaanspecifieke symptomen. Dat concluderen Britse onderzoekers op basis van gegevens uit een eerstelijns database.