132 artikelen over "Ggz"

Bij de behandeling van patiënten met ADHD moeten huisartsen op de hoogte zijn van de middelen die hun patiënten gebruiken. Wanneer deze patiënten hun medicatie samen gebruiken met zogenaamde designerdrugs, lopen zij serieuze risico’s. Het gelijktijdig gebruiken van stimulerende middelen (zoals dexamfetamine) voor AD(H)D en dempende middelen (bijvoorbeeld benzodiazepines) kan zelfs levensbedreigend zijn.

De afgelopen decennia is de kennis over zeldzame ziekten en genetica toegenomen. Toch kent elke huisartsenpraktijk wel kinderen of volwassenen die nog niet gediagnosticeerd zijn met een zeldzame ziekte, terwijl ze daar wel baat bij kunnen hebben. Hoe vindt u bijvoorbeeld patiënten met het zeldzame Phelan-McDermidsyndroom? Deze patiënten hebben meestal een normaal uiterlijk en een onbegrepen ontwikkelingsachterstand. De diagnose wordt vaak pas laat gesteld, en gedrags- en belevingsproblemen worden niet (h)erkend. In dit soort gevallen kunt u een beroep doen op speciale expertisepoliklinieken van de universitaire ziekenhuizen. Deze hebben een geïndividualiseerd multidisciplinair begeleidingstraject opgezet om u te ondersteunen bij de diagnostiek, monitoring en behandeling.

Hoogbegaafdheid is geen ziekte. Er bestaat geen ICPC-code voor noch zijn er specifieke richtlijnen voor de diagnostiek en behandeling. Ook is er weinig literatuur over. Huisartsen zullen dan ook niet vaak hieraan denken als oorzaak van klachten. Toch kunnen kinderen van hun hoogbegaafdheid ziek worden, vooral als deze eigenschap maar lang genoeg onopgemerkt blijft. Een onbegrepen en ongelukkige jeugd ligt dan op de loer en als volwassenen komen ze niet tot hun recht. Het zou fijn zijn als huisartsen vaker de diagnose ‘hoogbegaafdheid’ overwegen en daarmee kinderen de erkenning geven die ze vaak ontberen.